علویجه شهری است در بخش مهردشت
علویجه از روستاهای قدیمی استان اصفهان است که بنابر برخی شواهد تاریخی مانند گورستان قدیمی، قدمتی تا پیش از اسلام را داراست. مردمان این ناحیه زرتشتی بوده اند و احتمالاً مانند بسیاری از نقاط ایران پس از ورود اعراب به ایران مسلمان شده اند. نکته جالب توجه در مورد علویجه این است که با توجه به ساختار ارباب و رعیتی که در سرتاسر ایران طی قرون گذشته معمول بوده،این روستا هرگز این سیستم را نپذیرفته و همواره اهالی، مالکان زمین ها و باغ ها بوده اند. حتی تلاش هایی که در دوره قاجاریه برای تملک آن توسط برخی صورت گرفت با تجمع اهالی در ارگ حکومتی و اعتراض آنان محقق نشد. هم اکنون علویجه را باید یک شهر کوچک نامید چرا که با توجه به روزآمد شدن شرایط درآن کمتر می توان نشانی از یک روستا را درآن دید. اما این ترقی ظاهری چندان نیز به نفع ساختار آن نبوده و همچون دیگر نقاط ایران با مهاجرت جوانان به دلیل نبود بازار کار کافی و ... مواجه شده است. گرچه همینک دارای اماکن آموزشی در رده های گونانگون تا دانشگاه نیز شده است.Fast Food, CAFEE NET , تاکسی سرویس های خصوصی، آموزشگاه های مختلف، سالن های بدن سازی خانم ها و آقایان ،رستوران های مختلف و... از جمله مظاهر زندگی شهری ست که امروزه درآن دیده می شود. اما چهره این شهر کوچک همیشه این چنین نبوده است. تا بیش از 60 سال قبل علویجه نیز یک روستای کوچک در فاصله چند ده کیلومتری اصفهان بود. تأسیس نخستین مدرسه به همت خیر خواهانی که به لحاظ فکری از اهالی مترقی محسوب می شدند، ورود نخستین اتومبیل ها، راه اندازی کارخانه برق خصوصی و چراغان شدن خانه ها و خیایان ها( که به لطف حضور افرادی چون امرالله درخشان و برادران اش چون امین الله و عبدالله و ولی الله و ... بوده اند صورت گرفت)چهره علویجه را از آغاز دهه های 1310 تا 1340 دگرگون ساخت. تأسیس اداره پست، پاسگاه ژاندارمری ، شبکه آب شهری و غیره در دهه های 40 و 50 خورشیدی علویجه را گام هایی گرچه کوچک اما ارزشمند به جلو هدایت کرد. دراین دوره ( دهه 80 خورشیدی) با راه اندازی شهر صنعتی علویجه و کارگاه های صنعتی شخصی علویجه می رود تا جلوه شهری بیشتری را بیابد. با جستجو در سایت گوگل می توان اطلاعات بیشتری را درباره علویجه پیدا کرد.شهرستان نجفآباد استان اصفهان ایران.
علویجه از روستاهای قدیمی استان اصفهان است که بنابر برخی شواهد تاریخی مانند گورستان قدیمی، قدمتی تا پیش از اسلام را داراست. مردمان این ناحیه زرتشتی بوده اند و احتمالاً مانند بسیاری از نقاط ایران پس از ورود اعراب به ایران مسلمان شده اند. نکته جالب توجه در مورد علویجه این است که با توجه به ساختار ارباب و رعیتی که در سرتاسر ایران طی قرون گذشته معمول بوده،این روستا هرگز این سیستم را نپذیرفته و همواره اهالی، مالکان زمین ها و باغ ها بوده اند. حتی تلاش هایی که در دوره قاجاریه برای تملک آن توسط برخی صورت گرفت با تجمع اهالی در ارگ حکومتی و اعتراض آنان محقق نشد. هم اکنون علویجه را باید یک شهر کوچک نامید چرا که با توجه به روزآمد شدن شرایط درآن کمتر می توان نشانی از یک روستا را درآن دید. اما این ترقی ظاهری چندان نیز به نفع ساختار آن نبوده و همچون دیگر نقاط ایران با مهاجرت جوانان به دلیل نبود بازار کار کافی و ... مواجه شده است. گرچه همینک دارای اماکن آموزشی در رده های گونانگون تا دانشگاه نیز شده است.Fast Food, CAFEE NET , تاکسی سرویس های خصوصی، آموزشگاه های مختلف، سالن های بدن سازی خانم ها و آقایان ،رستوران های مختلف و... از جمله مظاهر زندگی شهری ست که امروزه درآن دیده می شود. اما چهره این شهر کوچک همیشه این چنین نبوده است. تا بیش از 60 سال قبل علویجه نیز یک روستای کوچک در فاصله چند ده کیلومتری اصفهان بود. تأسیس نخستین مدرسه به همت خیر خواهانی که به لحاظ فکری از اهالی مترقی محسوب می شدند، ورود نخستین اتومبیل ها، راه اندازی کارخانه برق خصوصی و چراغان شدن خانه ها و خیایان ها( که به لطف حضور افرادی چون امرالله درخشان و برادران اش چون امین الله و عبدالله و ولی الله و ... بوده اند صورت گرفت)چهره علویجه را از آغاز دهه های 1310 تا 1340 دگرگون ساخت. تأسیس اداره پست، پاسگاه ژاندارمری ، شبکه آب شهری و غیره در دهه های 40 و 50 خورشیدی علویجه را گام هایی گرچه کوچک اما ارزشمند به جلو هدایت کرد. دراین دوره ( دهه 80 خورشیدی) با راه اندازی شهر صنعتی علویجه و کارگاه های صنعتی شخصی علویجه می رود تا جلوه شهری بیشتری را بیابد. با جستجو در سایت گوگل می توان اطلاعات بیشتری را درباره علویجه پیدا کرد.شهرستان نجفآباد استان اصفهان ایران.
